*___|[ RYOKUKUN ]|___*

เคยมีคนกล่าวไว้ครั้งหนึ่ง... ยังมีต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่งตั้งอยู่

ต้นไม้มีจิตใจโอบอ้อมอารี มันเป็นที่อยู่อาศัยให้กับสัตว์เล็กๆอย่างกระรอก และนกมากมาย
ต้นไม้ช่วยทำให้อากาศสดชื่น ทั้งกิ่งก้านร่มไม้อันสูงใหญ่ของมันก็คอยให้ความเย็นสบายแก่สัตว์ทั้งหลายที่ผ่านเข้ามาพักพิง

.

.

วันหนึ่ง ต้นไม้รับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
ท่ามกลางเสียงนกขับขานและเสียงสายลมพัดปลิว ยังมีเสียงๆหนึ่งที่ผิดแปลกออกไป...

.

.

"อุแว้..... อุแว้...."

.

.

เด็กทารกคนหนึ่งนอนร้องไห้เสียงดังภายใต้ร่มไม้ของเจ้าต้นไม้นั่นเอง
ด้วยความสงสาร ต้นไม้จึงเขย่ากิ่งก้านของมันเบาๆ จนกระทั่งลูกไม้ของมันหล่นลงไป

ลูกไม้เหล่านั้นก็กลายไปเป็นอาหารของเด็กน้อยคนนั้น
ไม่กี่วันต่อมา ก็มีคนมารับเด็กทารกนั้นไป
เด็กทารกคนนั้นก็ได้ไปจากต้นไม้เป็นเวลานานนับหลายปี

.

.

.

วันหนึ่ง เด็กหญิงคนหนึ่งมายังต้นไม้ต้นเดิมนี้ แล้วกล่าวว่า
"คุณต้นไม้เคยให้ลูกไม้กับหนูให้หนูได้กิน วันนี้ คุณต้นไม้มีอะไรจะให้หนูอีกหรือเปล่าคะ ?"

.

"ฉันมีใบไม้มากมาย ขอมอบมันให้กับเธอ"
ต้นไม้ว่าพลางผลัดใบของตนให้กับเด็กหญิง ซึ่งเด็กหญิงนั้นก็รับไว้ปกคลุมร่างของตนในยามหนาว และต่อมาก็ได้นำไปถักทอเป็นผืนใช้แทนผ้าในคราวหลัง
เด็กหญิงคนนั้นก็ได้ไปจากต้นไม้.....อีกครั้ง

.

.

.

เวลาผ่านเลยไปหลายปี จนกระทั่งเด็กสาวแรกรุ่นคนหนึ่งเดินทางมาพบต้นไม้
"คุณต้นไม้มีอะไรจะให้ฉันบ้างไหมคะ ?" เธอถาม

.

"ฉันมีกิ่งไม้ของฉัน ขอมอบมันให้กับเธอ"
เด็กสาวได้ยินดังนั้นก็ป่ายปีนต้นไม้แล้วเด็ดเอากิ่งไม้ที่ว่าเหล่านั้นไปเล่นเป็นโจรสลัดบ้าง นักดาบบ้าง แล้วยังนำไปใช้เป็นฟืนก่อไฟไว้หุงหาอาหารและมอบความอบอุ่นให้แก่ตนเองอีกในคราวหลัง
และแน่นอน.... หลังจากนั้น เธอก็ไปจากต้นไม้เช่นเดิม

.

.

.

หลายปีผ่านไป... ก็ได้มีหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาพักพิงใต้ร่มไม้ของต้นไม้ใจดี

"คุณมีอะไรจะให้ฉันอีกหรือเปล่า คุณต้นไม้ ?"
คำถามเดิมหลุดออกจากปากของเด็กสาวในกาลก่อนที่บัดนี้เติบโตเป็นหญิงสาวแล้ว

.

"ฉันมีลำต้น มีไม้มากมาย ขอมอบมันให้กับเธอ"
ต้นไม้ตอบด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนเช่นเคย

หญิงสาวจึงได้เลื่อยเอาทั้งลำต้นของต้นไม้นั้นไปสร้างเรือลำหนึ่ง
จากนั้น เธอก็ล่องไปในทะเลด้วยเรือลำนั้นที่เธอสร้าง.....เธอจากต้นไม้ต้นนั้นไปอีกแล้ว....

.

ทิ้งให้ต้นไม้เดียวดาย เหลือเพียงตอ

.

ทั้งนี้ เวลาก็ผ่านพ้นไปอีกครั้งหลายสิบปี จนกระทั่งวันหนึ่ง......

.

.

.

.

หญิงชราคนหนึ่งปรากฏอยู่ต่อหน้าตอไม้นั้น....

"ว่าไงล่ะ ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้ง "เธอยังมีอะไรจะให้ฉันอีกไหม เจ้าต้นไม้ ?"

"ฉันมีแต่เพียงตอไม้ของฉันนี้ ถ้ามันยังเป็นประโยชน์แก่เธอ เธอก็จงเอาไปเถิด"

.

หญิงชราไม่คิดจะนำตอไม้ที่ว่านั้นไปไหน เธอค่อยๆนั่งลงบนตอไม้นั้นอย่างอ่อนแรง
"เธอรู้อะไรบ้างหรือเปล่า เจ้าต้นไม้ ? ที่ผ่านมา เธอได้มอบสิ่งต่างๆให้แก่ฉันมามากมายเหลือเกิน....

ตอนที่ฉันยังเป็นทารก..... เธอมอบลูกไม้ของเธอให้ฉันได้กิน
ตอนที่ฉันเป็นเด็ก..... เธอมอบใบไม้ให้ฉันห่มกันหนาว
ตอนที่ฉันโตขึ้นมาอีกหน่อย..เธอก็มอบกิ่งไม้ให้ฉันนำไปเล่นและนำไปใช้เป็นฟืนก่อไฟ
แม้กระทั่งตอนที่ฉันกลายมาเป็นผู้ใหญ่ ...เธอก็มอบลำต้นทั้งลำต้นของเธอให้ฉันนำไปสร้างเป็นเรือไว้ท่องเที่ยวไปทั่ว...."

ตอไม้นิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไร

"เธอมอบทุกสิ่งที่เธอมีให้กับฉัน ทว่าตัวฉันยังไม่เคยได้มอบสิ่งใดให้เธอเลย ทั้งยังทิ้งเธอไว้ให้หงอยเหงาเปล่าเปลี่ยวอยู่เป็นหลายปี"
หญิงชราว่าแล้วระบายรอยยิ้มบาง
"แต่ต่อจากนี้ ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปอีกแล้ว ฉันจะอยู่กับเธอ จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเธอ..ตลอดไป..."

และแล้วหญิงชราก็เริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆที่เธอได้พบ ตั้งแต่ครั้งเธอยังเป็นเด็กตัวน้อย จวบจนกระทั่งตอนที่เธอโตขึ้น แล้วล่องเรือออกไปยังโลกกว้าง
เธอเล่าถึงทุกสิ่งได้พบ ทุกคนที่ได้เจอ และทุกเรื่องที่ได้ยินมาตลอดหลายปีจนกระทั่งดวงตะวันอ่อนแสง คล้อยต่ำลงลาลับขอบฟ้า

"ค่ำแล้ว..." หญิงชราเอ่ย "มาเถิด ต้นไม้ ....นอนกันเถิด ทั้งฉันทั้งเธอต่างก็เหนื่อยมาพอแล้ว ได้เวลาพักสักที"
ร่างอันซูบผอมของหญิงชราโน้มตัวลงนอนบนตอไม้ใหญ่ มือทั้งสองที่อ่อนแรงเต็มที่ดึงเอาแรงที่ยังเหลือกระชับเข้ากับตอไม้แน่นราวกับจะโอบกอดเจ้าต้นไม้เอาไว้

ครั้นนัยน์ตาเหนื่อยล้าค่อยๆปรือลงจนหลับสนิท หญิงชราก็จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอันแสนสบายข้างเคียงตอไม้ที่เงียบลงไปนานแล้วนั้นทันที

และ....เธอก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย.....

.

.

หลายปีผ่านไป.... ทั้งหญิงชรา และทั้งตอไม้นั้นก็หายไป กลับมีบางสิ่งเข้ามาแทนที่....

.

.

เคยมีคนกล่าวไว้ครั้งหนึ่ง... ยังมีต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่งตั้งอยู่

ต้นไม้มีจิตใจโอบอ้อมอารี มันเป็นที่อยู่อาศัยให้กับสัตว์เล็กๆอย่างกระรอก และนกมากมาย
ต้นไม้ช่วยทำให้อากาศสดชื่น ทั้งกิ่งก้านร่มไม้อันสูงใหญ่ของมันก็คอยให้ความเย็นสบายแก่สัตว์ทั้งหลายที่ผ่านเข้ามาพักพิงเรื่อยไป....

.

.

.

[The Tree and The Girl : ดัดแปลงมาจาก "ต้นไม้ใจดี" หนึ่งในนิทานก่อนนอนที่เรียวชอบอ่านตอนเด็กๆค่ะ]

.

.

นับตั้งแต่วินาทีที่คุณเกิดมาบนโลกใบนี้

คุณได้รับสิ่งต่างๆมากมาย

แต่คุณเคยลองย้อนกลับไปมองคนที่ให้สิ่งเหล่านั้นแก่คุณบ้างหรือเปล่า ?

แล้วคุณคิดจะให้อะไรตอบแทนเขาบ้างไหม ?

เด็กหญิงผู้เติบโตมาด้วยความเสียสละมากมายของต้นไม้ที่มอบทุกสิ่งทุกอย่างแก่เธอจนตนเหลือเพียงตอ
เธอตระหนักถึงน้ำใจอันยิ่งใหญ่นั้น แล้วได้กลับมายังต้นไม้ด้วยหวังว่าจะทดแทนคุณ

......แต่พวกเราก็คงรู้ดี ว่า สิ่งที่เธอตอบแทนต้นไม้ไปนั้น เทียบไม่ได้กับสิ่งที่ต้นไม้ให้เธอไปเลย
อย่างไรก็ดี เธอยังมีจิตสำนึกและยังมีโอกาสตอบแทนต้นไม้นั้น

แน่ล่ะ... ต้นไม้ย่อมมีอายุยืนยาวกว่ามนุษย์อยู่แล้ว

อ่านนิทาน....แล้วย้อนมองดูตัวคุณเอง

แน่ล่ะ... เด็กหญิงไม่สามารถทดแทนคุณของต้นไม้ได้หมดฉันใด เราทุกคนก็ไม่สามารถแทนคุณพ่อแม่ได้หมดฉันนั้น อีกทั้งพ่อแม่ไม่อาจอยู่ค้ำฟ้า ไม่อาจมีชีวิตอันยืนยาวเฉกเช้นเจ้าต้นไม้ใจดีนี้ได้

ลูกหลายๆคนเสียโอกาสตอบแทนคุณนั้นไปแล้ว เหตุเพราะพ่อแม่ของเขาจากไปแล้วนั่นเอง

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาต้องหยุดการแทนคุณ

คุณทุกคนที่ยังมีคุณพ่อคุณแม่อยู่ รวมทั้งใครที่อาจเสียคุณพ่อคุณแม่ไปแล้ว......

ryokukun.exteen.com ขอเป็นกำลังใจให้พวกคุณทุกๆคนตอบแทนความรักอันยิ่งใหญ่ที่บุพการีของพวกคุณมอบให้ด้วยนะคะ

แม้เราไม่อาจแทนคุณพ่อแม่จนหมดได้ แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นการให้ ความสุขย่อมเกิดกับทั้งผู้ให้และผู้รับค่ะ
อีกทั้งคนที่รักคุณที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนใกล้ตัวอย่างคุณพ่อคุณแม่ของพวกคุณเอง
มาร่วมสร้างความสุขให้กับตัวคุณเองและคนที่คุณรักกันเถอะค่ะ

อย่าทำให้คนแรกที่คุณรัก....กลายเป็นคนสุดท้ายที่คุณคิดถึง
[QUOTE from T.U. Mother's Day Speech Contest]

และสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด.....

รักแม่ที่สุดในจักรวาลค่ะ
สุขสันต์วันแม่นะคะ ^^

RYOKU